Interview Parool 30-01-2024
Interview HET PAROOL
Zo maak je een telefilm zonder miljoenen van Netflix: ‘Sommige ideeën waren de helft van ons budget’
Op de avond van de première van Please Try Again Later was door zeldzaam veel zonnewind boven Nederland het noorderlicht te zien. Een opmerkelijk toeval: de nieuwe telefilm speelt zich af tijdens een uitzonderlijk zware zonnestorm, die Nederland volledig ontregelt. In een apocalyptische nacht kruisen de paden van twee jonge vrouwen: de nuchtere en vastberaden ambulancechauffeur Alima (Adanna Unigwe) en student Bobje (Romy Gevers), die verstrikt raakt in haar eigen leugens. Wanneer Amsterdam tot stilstand komt, zijn de twee plotseling op elkaar aangewezen.
Regisseur Boris Paval Conen (57) was na de première net naar bed gegaan toen hij online foto’s van het noorderlicht zag. “Ik ben meteen het dak op geklommen,” vertelt hij. “Als ik spiritueler was geweest, had ik het als een teken gezien.”
Please Try Again Later is het resultaat van een samenwerking tussen Conen, sinds zijn afstuderen aan de Nederlandse Filmacademie in 1993 een gevestigde naam in de Nederlandse filmwereld, en Rosa Kreulen (26), die in 2022 afstudeerde aan de Amsterdamse Toneelschool en Kleinkunstacademie. De twee werkten eerder samen: Kreulen acteerde in Conens speelfilm Laatste Ronde(2024).
Jongerencultuur
De samenwerking voor Please Try Again Later had een ander karakter. “Ik merkte in 2024 al dat Rosa vanuit een echt makersperspectief naar haar personage keek,” zegt Conen. Toen jongerencultuur het centrale thema van de telefilmreeks in 2026 bleek, was de keuze voor Conen snel gemaakt: hij vroeg Kreulen om samen een project te ontwikkelen.
Aanvankelijk zou Kreulen de rol van Bobje spelen, maar tijdens het schrijfproces veranderde dat idee. “Ik had met dit project niet het doel een rol voor mezelf te creëren,” zegt Kreulen. “Ik wilde vooral een sterke rol schrijven voor de film. Daardoor was ik eigenlijk al vrij snel niet meer als actrice betrokken.”
Door die instelling lag de keuze om samen als regisseurs verder te gaan voor de hand. “We voelden dat we sterker stonden door dit samen te doen,” zegt Kreulen.
Hoe verliep dat samenwerkingsproces?
Kreulen: “We zaten in één kamer tegenover elkaar te schrijven. Daardoor konden we scènes direct uitwisselen. Dus niet: de een schrijft een versie en de ander kijkt er later naar, maar: ik heb het afgelopen half uur deze scène geschreven, luister even.”
“We zaten erg op elkaars lip, maar niet op een negatieve manier. Op een gegeven moment hadden we samen overal wel samen aan gewerkt.
Conen: “Het werkte heel prettig. Je denkt van tevoren niet: we gaan samen schrijven en zitten dan continu in één ruimte. Maar toevallig had onze producent een kamer vrij. Voor we het wisten waren er de deadlines. Uiteindelijk hebben we zo bijna een jaar samen in die kamer gezeten.”
Kreulen: “Dat klinkt zo grimmig.”
Conen: “Laat ik het zo zeggen: de dagen gingen snel. En de producent had waanzinnig goede lunches.”
Welke rol speelde het verschil in ervaring in jullie schrijfproces?
Conen: “Ik ken de wereld waarover we schrijven van mijn kinderen. Ik kijk als ouder naar die wereld, maar Rosa zit er midden in. Daarom voelde het niet alsof we leunden op de expertise van de één of de ervaring van de ander. Het ging vooral om: hoe vertellen we dit verhaal?”
“Ik heb meer ervaring met films, maar de manier waarop we het verhaal vertellen moest vanuit de karakters ontstaan, niet vanuit een klassieke structuur. Daarvoor had ik waarschijnlijk niet zo snel gekozen als ik de film niet samen met Rosa had gemaakt.”
Kreulen: “Ik maakte soms echt beginnersfouten. Dan schreef ik bijvoorbeeld een dialoog van acht pagina’s. Dan zei Boris heel realistisch: deze ideeën zijn ongeveer de helft van ons budget, en dit is maar één scène. Wat hij weet over wat er mogelijk is met een bepaald budget, was heel leerzaam.”
Wat is de kern van deze film?
Kreulen: “We wilden iets experimenteels en groots in vorm. We houden allebei van iets dat slightly scifi, highly realistisch is; een wereld die net een beetje gekanteld is. Dat je denkt: dit zóú kunnen gebeuren. Iets à la Black Mirror, daar gingen we allebei voor.”
“Het ging ons niet om de wereld die vergaat. We wilden een verhaal vertellen vanuit een jonge generatie. Hoe verhoud je je tot een toekomst die er deprimerend uitziet? En hoe hou je hoop in een wereld vol slecht nieuws?”
“Daarom heet het ook Please Try Again Later. Het verhaal gaat – zonder belerend te zijn – over hoe je jonge mensen de moed geeft om te blijven proberen. Je wordt meegenomen in de spanning en ondertussen voel je: ja, blijf proberen, ook als het mislukt.”
“Het is een experiment tot die kern, een poging. Wij hebben soms wel in de montagekamer samen gelachen van: wat een rare film hebben wij gemaakt, wat is er nou uitgekomen, joh.”
Is de film wat jullie voor ogen hadden?
Kreulen: “Het eindproduct wordt nooit precies zoals je het in je hoofd hebt. Het moet altijd nog een beetje langs de realiteit, en dat is helemaal niet erg. Eigenlijk weet ik niet eens precies waar ik op hoopte. Ik wilde gewoon een film maken waarin wij ons allebei zouden herkennen.”
Conen: “We hadden niet het budget van een miljoenenproductie van Netflix. Je moet het doen met wat je hebt, en dat betekent soms compromissen sluiten. Toen we besloten samen te regisseren, zei ik dat ik één ding belangrijk vond: dat onze goede vibe ook op de dag van de première voelbaar zou zijn. Dat we samen het dankwoord zouden uitspreken, als een team. Dat we er allebei volledig achter zouden staan. Begin én eindig je zo positief, dan weet je dat je een goede samenwerking hebt gehad. Ik ben echt ontzettend trots op onze film.”
Please Try Again Later, zaterdag 31 januari, 21.55 uur, NPO 3